Το κάθισμα

Το Photoshooting in Psychology, δημιουργήθηκε για τις σκέψεις, που έρχονται από μια εικόνα της καθημερινότητας. Αυτή η εικόνα, που σε κάνει να σηκώσεις το χέρι, και με το κινητό να παγώσεις την στιγμή.

Παρατήρησα, λοιπόν, ότι είναι η δεύτερη φορά, που μια άδεια καρέκλα, μου τραβάει την προσοχή. Σε προηγούμενο άρθρο ( Προδοσία ) η άδεια καρέκλα μου είχε δημιουργήσει σκέψεις για τον Ιούδα. Σκέφτηκα ότι ίσως έτσι είναι το μέρος του Ιούδα, εκείνου που "προδίδει" .

Αυτή την φορά, προβληματίστηκα, τι μπορεί να είναι μια καρέκλα; Είναι στην καθημερινότητα όλων, αλλά του έχουμε δώσει σημασία; Στην θεραπευτική διαδικασία, οι καρέκλες είναι απαραίτητες. Είναι εκεί που κάθεται θεραπευτής και θεραπευόμενος/η αλλά υπάρχει ακόμα και τεχνική που ονομάζεται, η τεχνική της "άδειας καρέκλας".

Η καρέκλα, είναι ο χρόνος. Ο χρόνος που αφιερώνουμε σε κάτι.... Σε ένα όμορφο γεύμα, στην θεραπεία, στο αγνάντι, όπως αυτή η καρέκλα που αγναντεύει την θάλασσα.

Αυτές οι σκέψεις, βρίσκουν ένα απόσπασμά, από το βιβλίο: "Αλλάζει ο άνθρωπος (Δημήτρης Καραγιάννης), που αναφέρεται στον χρόνο:

"Ο χρόνος στην αίθουσα αναμονής..... Ο χρόνος στο νοσοκομείο..... Ο χρόνος που παγώνει στην αίσθηση αδικίας.... Ο χρόνος στην απειλούμενη εγκυμοσύνη.... Ο χρόνος στην προσευχή.... Ο χρόνος στην ψυχοθεραπεία."

Πόσο χρόνο δίνουμε; Σε εμάς; Στους άλλους; Σε αυτό που ονειρευόμαστε να γίνει;

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η φλόγα

Η κιμωλία